گاه گاهی پای درد دل برخی از نخبگان رشته های علمی، فرهنگی، هنری و حتی ورزشی می نشینیم در می یابیم که برای سالها زحمت، تلاش و پشتکار آنها جهت دستیابی به موفقیتی بزرگ که موجب سربلندی و افتخار کشور می شود هیچ گونه سرمایه گذاری و پشتیبانی موثر و قابل توجهی صورت نمی گیرد و این شرایط باعث ایجاد دلسردی شان برای ادامه راه می شود اما در عوض برای بعضی از کارها که اما و اگرهای فراوانی در حاشیه آن وجود دارد بخش عمده ای از انرژی مثبت جامعه تلف شده و سرمایه ملی بیشماری نیز به هدر می رود این در حالیست که همین کار مناسب ترین زمینه و بهترین بستر برای رشد و تعالی جامعه است. فوتبال بعنوان یکی از هیجان انگیزترین رشته های ورزشی که در اقشار مختلف جامعه و در گروههای سنی مختلف طرفداران بسیار فراوانی دارد می تواند الگوی مطلوبی برای تفریح و نشاط و پرداختن به یک رشته ورزشی پر تحرک و نیز محملی جهت کسب مسائل اخلاقی و تربیتی باشد. اما انگار در کشور ما این روال در جهت عکس خود حرکت می کند و علی رغم حرفهای ویترینی بانیان ورزش که صحبت از اخلاق مداری در ورزش بویژه فوتبال می نمایند، هر روز اخبار نگران کننده ای در فوتبال ایران مشاهده می شود که گاهی از شنیدن این اخبار عرق شرم بر پیشانی می نشیند فحاشی تماشاگرنماها در ورزشگاهها، استفاده بعضی بازیکنان حرفه ای فوتبال از انواع مواد مخدر و مشروبات الکلی، حضور در پارتی های شبانه، رسوایی های اخلاقی، رفتارهای غیر ورزشی و مشمئز کننده در زمین بازی، توهین، افترا و غیبت به دیگران، فساد مالی در میان دست اندرکاران فوتبال و بسیاری از این مسائل تنها بخشی از مسائل مربوط به فوتبال امروز ایران است که وجود دارد اما امور اخلاقی و انسانی در طول سال کمتر از انگشتان یک دست است که در میان این همه بی اخلاقی اصلا به چشم نمی آید. با این اوصاف بیشترین سرمایه ورزشی کشور در فوتبال هزینه می شود و بازیکنان درجه چندم که این روزها حتی در لیگ های کشورهای حاشیه خلیج فارس هم جایگاهی ندارند قراردادهای چند صد میلیونی با باشگاهها منعقد می کنند که چندین برابر ارزش فنی آنان می باشد. با همه این اوصاف نیاز است تا یک خانه تکانی بزرگ در فوتبال ایران صورت گیرد تا اخلاق در آن حاکم شود.
