"نوجوان جسور و ساختارشکن کوچه باغهای "سمسکنده"، محبوب خیابانهای "کن" و "مونترال"
آشنایی من با محمدرضا وطندوست به سالهای داتش آموزی او در دوره دبیرستان باز می گردد که محمدرضا در تئاتر فعالیت می کرد.در آن زمان من در کارشناسی هنری سازمان آموزش و پرورش استان مازندران بودم و او در یکی از دبیرستانهای شهر ساری تحصیل می نمود. یکبار در جشنواره فرهنگی و هنری دانش آموزان مازندران در رشته نمایش صحنه ای کار محمدرضا و دوستانش رتبه اول استان را بدست آورد و به جشنواره کشوری راه پیدا کرد. هرگز از خاطرم نمی رود در همان ایام او آتچنان جدیتی درعرصه فعالیت تئاتر دانش آموزی از خودشنشان می داد که بی پرده و صادقانه بگویم گاهی اوقات از سماجت وت عصب او دراین خصوص خسته می شدم. ............
فراموش نمی کنم که آن روزها محمدرضا نمایشی را از دانش آموزان یکی از استانها دیده بود و خوشش آمده بود.او برای گرفتن نوار ویدئویی اجرای مذکور آنقدر پیگیری و پافشاری کرد تا موفق شد آن نوار را بدست بیاورد و به خواسته اش برسد. سال بعد محمدرضا نمایشی را به جشنواره استانی آورد که هیات داوران به خاطر پیچیده بودن نمایش درمتن و اجرا!! از کنارش گذشتند. در این میان اعتراضات این نوجوان جسور و ساختارشکن با پافشاری داوران سنت گرا بی نتیجه ماند. .......القصه بعدها کاشف به عمل آمد که بخاطرعدم اشراف وگرایش عزیزان داور به مقوله تئاتر مدرن این تصمیم در خصوص نمایش محمدرضا اعمال شد.
اکنون ده سال از آن روزها می گذرد و محمدرضا وطندوست آن نوجوان جسور و ساختارشکن کوچه باغهای "سمسکنده"( روستای زادگاه وطندوست )، جوان 31 ساله ای شده است که مردم در خیابانهای کن فرانسه و مونترال کانادا برای تماشای فیلمش ساعتها درصف می ایستند و برای دیدنش لحظه شماری می کنند.
شب عید فطر افتخار پیدا کردم در منزلم میزبان آقای وطندوست باشم و در یک هم نشینی صمیمانه تقریبا پنج ساعتهبه اتفاق فیلم "وقتی لیموها زرد شدند " که به تازگی جایزه زنیت نقره ای جشنواره جهانی فیلم مونترال را بدست آورد به تماشا بنشینیم و درباره اش حرف بزنیم و بخشی از خاطرات مشترکمان را نیزبا هم مرور کننیم .
اینگونه بود که شب عید فطر، دوست نازنینم آقای وطندوست "وقتی لیموها زرد شدند " را به من عیدی داد........و چه عیدی ماندگاری!
