چند وقتي است كه به هر روزنامه، مجله و سايت خبري كه سر مي زنيد و نظرتان به آن مي افتد، انواع و اقسام فراخوان جشنواره هاي مختلف هنري در نقاط مختلف كشور به چشمتان مي خورد. اين موضوع كه نزديك به دو يا سه سال است كه در كشور بويژه در حوزه فيلم و سينما مرسوم و معمول شده است از زواياي مختلف قابل بررسي مي باشد. اما ما در اين فرصت صرفاً مي خواهيم به بحث آسيب شناسي اين جريان پرداخته و آن را در بوته نقد بسپاريم. اصولا برگزاري جشنواره در هر رشته، گرايش و حوزه اي باعث كشف استعدادها و شناسايي اشخاص و آثاري مي شود كه با جهت دهي و تقويت و هدايت صحيح آن مي توان آينده اي روشن را برايش ترسيم كرد كه نمونه هاي بسياري از اين دست را در ميان هنرمندان سرشناس كشور داريم كه از همين جشنواره هاي هنري كشف شدند و برخي از آنها اكنون بعنوان چهره اي سرشناس در عرصه هاي بين المللي حضور دارند كه از شاخص ترين اين افراد مي توان به بهمن قبادي فيلمساز جوان كردستاني اشاره كرد كه با حضور مداوم و فعال در جشنواره هاي داخلي و كسب جوائز متعدد توانست آثار خود را به جشنواره هاي بين المللي ارسال نمايد و در آنجا هم به موفقيت هاي بزرگي دست يابد. قبادي و امثال او محصول جشنواره هايي هستند كه فقط صرف نمايش فيلم و ارائه گزارش كار از سوي برگزاركنندگان به مقامات مافوق هدفشان نبوده و راهي مشخص را براي خود ترسيم كرده بودند كه از مهمترين اين جشنواره ها مي توان؛ جشنواره فيلم و عكس انجمن سينماي جوانان ايران كه در حال حاضر با عنوان جشنواره فيلم كوتاه تهران همچنان به فعاليت مشغول است نام برد. همچنين جشنواره هايي چون: جشنواره بين المللي فيلم رشد، جشنواره بين المللي فيلم هاي كودكان و نوجوانان اصفهان، جشنواره فيلم هاي مستند كيش و… از معتبرترين جشنواره هايي هستند كه استعدادهاي بسيار خوبي را به جامعه سينمايي ايران و مجامع بين المللي معرفي كرده اند. در اين سالهاي اخير هر وزارتخانه، نهاد، موسسه و… در كشور با توجه به امكانات و توان مالي و اجرايي خود و به نيت اينكه به اهداف سازماني خودش برسد دست به راه اندازي جشنواره هنري زده اند. جالب اينكه در كار سياستگذاري و برنامه ريزي اين جشنواره ها كه معمولا هم بيشتر آنها تاريخ مصرف خاصي دارند، برخي از چهره هاي نام آشنا و مشهور فعاليت هاي هنري ديده مي شوند. اما در عمل اين جشنواره ها مگر در موارد استثنايي و خاص از كيفيت آنچناني هم برخوردار نيستند. از اين رو گاهي هم براي آنكه مثلا به جشنواره خود رنگ و رويي ببخشند تا آنجا كه مي توانند بخش هاي جنبي را به جشنواره خود اضافه مي كنند كه نمونه اين كار را بارها و بارها شاهد بوديم و هستيم. به نظر مي رسد اگر وزارتخانه هاي غير تخصصي در زمينه هاي هنري و نهادها و موسسه هاي از اين دست به هر مناسبت و انديشه و نيتي كه مي خواهند از ابزار هنري براي ارتقاء جايگاه سازماني خود بهره برداري نمايند، بهتر است بجاي برگزاري جشنواره، صرفاً به انجام مسابقه بسنده كنند تا در بيست و چهار ساعت، چند بار اطلاعيه، خبر، تيزر و… برگزاري جشنواره هاي متنوع و رنگارنگ هنري را در روزنامه ها، مجلات، سايت هاي خبري و شبكه هاي مختلف صدا و سيما نبينيم و نشنويم. در اين ميان عده اي از هنرمندان عزيز ما هم براي كسب شهرت بيشتر و استفاده از منافع مادي اين جشنواره ها به شدت به آن مبتلا گشته و به عبارتي ساده تر معتاد ارسال اثر به جشنواره ها شده اند كه علي رغم كسب جايزه هاي متعدد باز نتوانسته اند به شرايط مطلوب در فضاي فعاليت هاي هنري خود دست يابند، چرا كه جشنواره هايي با اين حال و روز جايگاهي در ميان هنرمندان واقعي ندارند و در تقويم زمانبندي و اجراي جشنواره هاي معتبر هنري نيز لحاظ نمي شوند. به هر صورت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي بعنوان باني اصلي فعاليت هاي هنري در كشور بايد نظارت و اهتمام بيشتري براي صدور مجوز و ارزيابي جشنواره هاي هنري بويژه در بخش فيلم و سينما داشته باشد و برنامه ريزي قانونمندي را براي آن در نظر بگيرد يا حتي نواقص موجود در قانون فعلي صدور مجوز جشنواره هاي هنري در كشور را برطرف نمايد. از سوي ديگر نيز تا آنجا كه ممكن است از تعدد جشنواره هاي غير ضروري هنري بكاهد تا از اين پس شاهد برگزاري جشنواره هاي مطلوب هنري در كشور باشيم.
